Is iets mooi, en dan bedoel ik zinneprikkelend mooi, dan moet ik denken aan Italië. 

Is de liefde zoals ze bedoeld is, en dan bedoel ik romantisch, opwindend en lief, dan moet ik denken aan Italië. 

Het is dan ook niet gek dat veel indrukwekkende momenten mij weer opnieuw terug brengen bij dit land, waar ik alleen nog over droomde ten tijde van het schrijven van mijn boek Heiligdom van Liefde.

Zou dit dit de reden zijn, mijn schrijven als een levensgrote affirmatie, dat ik er het afgelopen jaar al 14 keer geweest ben?

Italië ben ik zelf, stel ik me zo voor, luisterend naar mijn verlangen.

AGENDA PUNT TWEE

Deze kwam aan bod na de pauze. Het grootste deel van punt één had ik gemist.

Gelukkig stond er nog een tekening op de sheet met een naam ernaast. Stefano de Rover. Alleen die naam leek al vlinders te doen opwaaien. Maar dat had ik bij alles wat me deed denken aan de vibratie van Italië.

Dit land deed me denken aan ladingen liefde, heerlijke wijnen, lekker eten, siësta’s, bergen en veel romantiek. Stefano was zo’n naam die de indruk gaf van een krachtige man (Italiaan). Zo één met een grote droom.

Ik moest denken aan de film die ik ooit zag, hoe heette hij ook alweer? Een goddelijk lekkere man die met alleen een olijvenplantje in Italië rijk wilde gaan worden en alles uit de weg ruimde wat dit in de weg stond. Aan het einde was zijn droom echt tot leven gekomen. Een prachtig huis, omringt met een mooie olijvengaard inclusief geliefde. Perfect eindigend, met het we leven lang en gelukkig plot.

Zorgde dit voor het opgewonden gevoel in mijn buik of was het gewoon omdat in mijn beleving bij een baas veel geld hoorde, en had dat een bijna onweerstaanbare aantrekkingskracht op de vliegertjes in mijn buik?

Stefano, adjunct-directeur van de negen kruisjes onder hem. Ik neem aan dat daarmee het personeel werd bedoeld. Onder deze negen kruisjes stonden lijntjes met grote getallen eronder van 11.298 tot 36001.

Grappig wie zou die ene zijn boven die 36000. Ook een kopie meisje of zo’n rekenslet als ik. Of eigenlijk rekenwonder met parttime UGG’s en naaldhakken op oproepbasis en te weinig seks.

Die Stefano had een leuk fundament gecreëerd, een sterke zo te (ver)oordelen.

Onder hem stond een heel netwerk getekend. Hij moest dus wel een zekere slimheid bezitten anders was hij niet zo ver gekomen.

Mannen hadden wat dat betreft niets aan charme. Zij moesten zich gewoon zelf een weg omhoog knokken. Daar had ik wel respect voor. Die mannen die door gingen tot ze hun doel bereikt hadden. Hoeveel pijn, overwerken en over de rug werken ook nodig was. Ze hadden het verdiend. Tenminste als ze geen rijke pa hadden.

Maar er stond niets boven die Stefano, dus dat zal bij hem dus wel niet het geval zijn geweest. Waarschijnlijk had hij zijn status met gratie verdiend. Hij wou zelfs nog redden wat hij redden kon. Een ware held dus. Hij wilde als rivaal een mededinger worden. Deze bedrijfstak van de ondergang redden.

Of niet? Ik moest naar de wc.

… wordt vervolgd…

Heb je de eerdere delen van Heiligdom van Liefde nog niet gelezen? Je vindt ze hier.

De Foto vind je hier