En hier is weer een nieuwe episode uit mijn boek Heiligdom van Liefde. Heb jij de eerdere delen al gelezen?

Je kan eerst die lezen maar toch zijn ook al mijn delen los te lezen als sprankjes opgedane wijsheid in alle loze beloftes die je als je verliefd bent niet hoort.

Ga je mee vlinders vangen in mijn buik?

VERLIEFDE VLINDERS

Ik trok mijn rokje naar beneden en recht. Een slip droeg ik al lang niet meer, en liep naar de spoelbak om mijn handen te wassen, want dat hoorde zo. Ik zag niet altijd het nut. Maar goed ik was netjes opgevoed, dus naar de kraan.

Kon ik gelijk mijn lippenstift nog even bijwerken, ook al droeg ik die rode die zelfs perfect bleef zitten na uren zoenen. Tenminste dat zei de gebruiksaanwijzing. Dat had ik nog niet uit kunnen proberen. Misschien kwam dat ooit nog eens. Ik hoopte het vanuit mijn tenen. 

Ik verlangde naar die heerlijke lange kussen, vol beloftes die even weer voor eeuwig  proefden. Het was veel te lang geleden dat ik echt tot over mijn oren, wat klinkt dit eigenlijk onromantisch, verliefd was geweest. Ik wilde weer de vlinders voelen overspringen van mond tot mond en het verlangen niets liever te willen dan elkaars sappen delen. Alles doen om zijn smaak zo lang mogelijk in me te houden.

Hem bijna opetend. Zo’n honger naar iets wat zo lekker was als de liefde. Zo goddelijk verfijnd opnieuw alle zinnen in mijn lijf prikkelend met de meest verrukkelijke smaken en de mooiste muziek, zonder er ooit dik van te worden. Het lekkerste van het lekkerste en niet aankomen, zo ideaal. 

De beleving van de verliefde ziel. De ander was perfect en wat niet perfect was, werd ter plekke perfect in zijn imperfectie. Nog niet wetend of eigenlijk ter plekke weer vergetend dat juist dat later de grootste irritatie zou blijken te zijn. Heerlijk naïef.

Zelfs na tientallen herhaalde patronen en voornemens om nu echt op te passen, niet zomaar te vallen in een romantische klik. Ik was er zo één. Ik bleef vallen in een enkel ogenblik. Ook al wist ik dat dit niet altijd zo verstandig was. 

Ik hunkerde naar dat ogenblik, welke me weer even alles zou doen vergeten. Het moment van enkel verliefd zijn en voor even perfect in iemand anders zijn ogen bedacht ik me, terwijl ik mezelf in de ogen keek in de ruimte vullende spiegel voor me en de koude kraan open draaide. Open voor de wereld en nieuwe ervaringen.

Het viel me opeens op dat het steeds weer mijn eigen verlangens waren geweest die me vooruit hadden geholpen…