Allemaal kennen we de tranen als iets van de pijn die we allemaal in ons dragen wordt aangeraakt. Soms zijn ze voorspelbaar zoals na een ruzie of na een dood. Maar er zijn ook van die momenten, heel onvoorspelbaar die als een ruige wind alles omver gooien in je en ervoor zorgen dat alles opeens gaat stromen. Ik bedoel hiermee de tranen, komend uit het niets.

Vandaag kwam ik ze even heel onverwachts tegen. Ze waren er niet voor niets. Ik vond haar schoonheid.

TRAAN VOOR TRAAN

Tranen vanuit het niets
plotsklaps over mijn wangen stromend.
Als stille wateren
hun weg zoekend naar vrede.

Hongerig
naar de meer vredige wateren
die zich toch ook ergens in mijn geest
zouden moeten bevinden.

Ik voel me als een klein bootje,
overgeleverd aan de stroom
die mijn gezicht nat maakt
en mijn schoot doorweekt.

Zoveel onverwerkte verhalen,
zoveel vochtige herinneringen
welke de huid doorweekt
en mijn lijf zwaar maakt.

Wat als ik de zee kon bereiken
en mijn zoute tranen
terug kon geven,
vraag ik me af.

Wat als ik het zoeken voorbij kan laten gaan,
ik enkel in de enorme kracht van de zee
kon gaan staan
en één met haar worden?

Wensend
dat ik dan eindelijk het gevoel zal hebben
dat de vele vergoten tranen
haar doel hebben volbracht.

Ik wellicht
mijn waarde heb kunnen geven
aan de wereld
en het water wat ons omringt.

Ik elke stad heb gevoed
met mijn tranen
en hiermee elk land met een ander
heb laten verbinden.

Met mijn tranen als de zee
het leven voedend met wat er is
en haar stranden
laten overspoelen met mij.

Samen met jou,
jouw tranen,
jouw verdriet,
jouw vergoten hoop.

Wellicht kunnen we dan samen,
jij en ik
op een dag,
als bij heldere hemel ze samen delen.

Traan voor traan, drup voor drup
in elkaar overgaand
en anderen aanraken
in hun zoute water.

Waarna zij zich als vanzelf
zullen verbinden met de onze.
Steeds opnieuw samenkomend
als één oceaan van water.

Vol met tranen die zo nutteloos hebben geleken
maar zo waardevol zijn gebleken
in het samenkomen
in een moment.

Allemaal zo verschillend maar ook zo gelijk.
Als zout samen komend.

Ons herenigend.
Opnieuw met elkaar.

Traan voor traan.

En….

Wat zullen we blij zijn,
dat we eindelijk
de herkenning hebben gevonden
van onze tranen in die van elkaar.

En wat zal de wereld blij zijn
met de wereldzeeën die we blijven vullen.

Als één grote tranenzee.

Nu met steeds meer tranen van vreugde.

Love with me,
Cumi

Foto door Emiliano Arano

Wil je meer van mij lezen?
Wat denk je van De Schrijverskus
en Hangplek voor mijn gedachten