Het heden houdt je enkel een spiegel voor (67)

By carmentalithacumi in Heiligdom van Liefde

oktober 22, 2023

Het heden houdt je enkel een spiegel voor (67)

AANEENSCHAKELING VAN HERINNERINGEN…

In deze nieuwe episode van Heiligdom van Liefde zie je dat je leven gebaseerd is op de herinneringen die je hebt opgedaan voor dat ene moment die jij als nu ervaart.

Zo zie je dat elk moment niet nieuw is maar al getekend door eerdere ervaringen.

Een leven zonder dromen
is als een tuin zonder bloemen.

Gertraude Beese

HERINNERINGEN

Ik liet het frisse water over mijn handen stromen. Het werd tijd om weer even terug te komen in de werkelijkheid, op aarde zeg maar. Want dit was het leven. Hard als de gladde tegels in de ruimte, ook al waren ze wel heel mooi, ze glansden.

Hard kon dus ook iets zachts hebben als je het mooi vond. Toch leken ze koud. De kleuren waren in verschillende dieptes grijs en deden me denken aan marmer.

Marmer zou ik nemen als ik mijn huis in Toscane zou kunnen betalen, in de hal bij binnenkomst. Glanzend schoon, zonder strepen. De koelte voelen onder je blote voeten als het buiten warm was. De rest van het huis zou hardhouten donkere vloeren met zachte kleden hebben. Rustig beschijnend met het licht van kaarsen in grote kandelaars.

Deze ruimte was in betere tijden ingericht, toen alles nog aan het groeien was, omzet technisch, merkte ik op. Ze hadden er behoorlijk in geïnvesteerd wat ik eigenlijk toch wel lief vond, want deze plek was bijna helemaal voor mij. De vrouwen die in dit bedrijf werkten plasten op andere afdelingen. Dus eigenlijk is dit al een beetje van mij.

Of eigenlijk was… bedacht ik me, want dit bleven hoe dan ook de laatste dagen die ik hier zou vullen als werknemer. Raar dat ik me nu pas besefte dat ik eigenlijk al jaren het toilet had waar ik over visualiseerde. Hier zaten zelfs nog minder anderen op, dan op de wc thuis.

Alleen de jacuzzi miste. Maar die had ik al een keer mogen beleven toen ik verrast werd met een prachtige loft, zodat ik eens een vleugje rijkdom kon beleven, zei de toenmalige grote liefde mij terwijl hij diep in mijn ogen keek. Waardoor ik natuurlijk als vanzelf gelijk alle verstandigheid verloor en bij hem introk.

Een prachtig huis met twee jacuzzi’s. Zowel één in de slaapkamer als één op het dakterras. Die buiten had ik nooit kunnen ervaren, want tegen de tijd dat het weer buiten mooier werd en het weer werd voor een buitenbadje, was de liefde alweer bekoeld.

Maar ik had het meegemaakt.

Ik was een vrouw die twee jacuzzi’s had en een enorme inloopkast zoals in die reclames met ladingen spiegels, waar ze eigenlijk niet in durfde te kijken. Ik had het beleefd. Yes. En dat wilde ik. Zoveel mogelijk van het leven beleven en zien.

Een hele leuke herinnering. En een dankbare. Hij had me een heus stukje leven in overvloed laten zien. Als een ware prinses. En ik had voor even genoten van de status. Ik was een hele nieuwe wereld binnen gegaan. Wat was ik verliefd.

Nog geen jaar later begon ik weer opnieuw met een Ikea servies en een matras op de grond en een illusie armer. Alle beloftes waren in het niets opgegaan. Ik koos opnieuw voor mezelf en de vervulling van mijn eigen dromen.

Ik zou blijven gaan waarvoor ik hier op aarde was. Dan maar alleen. Ik wilde het beste voor mij en dat kreeg ik niet. En waarschijnlijk hij dus ook niet, van mij. Vraag me af wiens illusie dit was.

Interessant. De mijne waarschijnlijk toch, want hij lag inmiddels al lang naast iemand anders, had ik vernomen. Terwijl ik nog de slapeloze nachten vulden met tissues.

Hij had mij een belangrijke les geleerd. Welke me heel veel rust gaf voor de jaren daarna.

Geld was niet datgene dat geluk in de liefde kon vasthouden. Ik was gelukkiger op een matrasje op de grond. Ik sliep opnieuw met mijn armen om mijzelf.

Blij met mij.

Ondanks mijn banksaldo…