Je bent alweer gekomen bij deel 12 van mijn roman Heiligdom van Liefde.

De vorige delen vind je hier.

DE MAGISCHE LIEFDE VOOR MEZELF…

Dat sprong als thema uit elk zelfhulpboek en ik had er al heel wat verslonden. Dus deze woorden zaten al wel in mijn hersenen geprent, echter waren ze nog steeds niet echt als vaststaand feit ingedaald in mijn gevoel.

Vanuit mijn hart zeggen: Ik Hou Van Mij zorgde gelijk voor een brok in mijn keel.

Ik nam me voor het vanavond toch weer eens te proberen voor de badkamer spiegel als ik mijn tanden poetste. Dat ik dan mijn lenzen niet meer zou dragen, zou het wel een stukje gemakkelijker maken. Ik wilde liever dat een geliefde dat zei. 

Ik heb gezocht naar mezelf. Echt overal. Maar kon haar nog steeds niet overal en altijd vinden. Ik zag wel een schim van haar in de badkamer spiegel maar dat is niet de liefde die spreekt voor zichzelf en die was nou juist van cruciaal belang.

Zelfs in mijn hoofd vond ik haar niet. Daar waar alle chaotische gedachten zitten, volgepakt op elkaar. Bij elkaar gehouden in één pakketje. Dat gelukkig wel.

Er zou daar toch iets te vinden moeten zijn dat leek op wat ik zocht?

Er zit genoeg in, daar ben ik van overtuigd. Net als dat ik zeker weet dat ik één persoon ben met één hoofd. Niet meervoudig dus, zodat je niet weet bij wie de gedachten nu eigenlijk horen.

Bij mij is het meer, teveel leegte denk ik, ook al zullen de meer spirituele me juist van het tegenovergestelde proberen te overtuigen, te weinig lege ruimte daar.

De ruimte die opgevuld had kunnen zijn met netjes gesorteerde verbindingen, indrukken en verhalen is een warboel van pijnlijke herinneringen, te grote dromen en een aantal levensvragen met heel veel lucht ertussenin.

Wat ook eigenlijk wel weer heel verlicht klonk. Want leeg is leeg en in de leegte blijken de antwoorden te vinden te zijn.

Maar waarom schrijf ik dan zoveel. Vul ik elke lege pagina toch weer op met mijn ideeën van de wereld en hoe het zou moeten zijn, dus niet is.

Terwijl accepteren van wat is, juist de clou is volgens veel zweverige wijsheren. Ook al scharen velen mij daar onder.

Terwijl er ook wat in me zit van een krankzinnige geile heks naast die zo lieve heling gevende engel, naar wat wordt gezegd.

Ik weet zelf nog niet zo goed wat ik van mezelf moet denken, dus ik houd het maar bij wat gezegd wordt over mij. Wel zo veilig. 

Of vond ik meer over mezelf dan ik wilde toegeven?

Was het alleen de angst voor het oordeel van anderen als ik eerlijk was over wie ik was?

Dat ik mezelf eigenlijk best wel leuk vond, aardig en zelfs mooi.

Was deze leegte volgeladen met bewustzijn nou juist rijkdom of een nutteloze opvulling van een lege ruimte, welke wacht op zinnigheid, in plaats van om onzinnige opvulling, vroeg ik me af? 

En wat was eigenlijk onzinnige opvulling?

Is misschien alles onzin totdat we er zelf een waarde aanhangen? Of is alles van grote waarde tot we het denken het laten vertroebelen tot niets meer dan troep. Rommel wat al lang geleden weggegooid had mogen worden of weggegeven aan een nog simpelere ziel voor wie het nog zijn waarde, dus wijsheid bevat. 

Misschien zoek ik wel op de verkeerde plek.

Vind ik mezelf en de liefde een stukje lager,
dus in mijn hart?

Ik moest hoesten.

Mijn keel chakra belemmerde de doorgang…..