Close

Het verhaal van de tranen (22)

DE ZOUTE ZEE VAN TRANEN...

Tranen laten we allemaal. Sommige periodes in ons leven wat meer dan in andere.

Er zijn vele soorten tranen. De verdrietige, de pijnlijke maar ook de vreugdetranen.

Ik vertel je er mijn verhaal over.

Het is een paragraaf uit mijn boek Heiligdom van Liefde maar je kan haar ook als los item lezen.

Wie weet worden jouw tranen ook geroerd. Voel ze. Want voelen is helen.

Er moet één of ander vreemd geheim
in zout verborgen liggen.

Het is zowel in onze tranen

als in de zee.

Kahlil Gibran
DE TRANENZEE

Een traan drupte langs mijn wang en bleef in mijn sjaal hangen.

Ik vroeg me af hoe de traan zijn weg gevonden zou hebben als het breisel niet om mijn hals gedraaid had gezeten. De druppel zo naar beneden had kunnen rollen, de sneeuw in.

Met haar warmte een klein gaatje slaand in de perfectie van het sneeuwdek. Het maakte de traan mooi. Zij was van waarde. Zij stond voor wie ik was en loste op in de walm van de parfum nog zwevend in mijn hals.

De traan als losmaking van de geliefde?

De traan die de Chanel raakte. De laatste dure druppels, geschonken uit zijn portemonnee vermengd met mijn gevoel.

Ik liet hem los. 

De sneeuw lag onberoerd voor me. Zich van geen kwaad bewust. Of eigenlijk verdriet.

Gewoon goed. Gewoon daar. Aanwezig in haar schone zijn. Zuiver. Huilen was mooi. Reinigend. Godzijdank ik durfde te voelen. Wat had dit lang geduurd.

Ik veegde mijn ogen droog omdat de druppels koud werden onder de sneeuwvlokjes. En ook omdat ik niet wilde dat anderen mijn tranen zouden zien, moest ik aan mezelf toegeven. 

Huilen deed je niet op straat vertelde de wereld. Ik paste me aan, ook al wist ik dat huilen juist een kracht kon zijn. Tranen hadden veel in mij genezen.

Ik wist er zouden nog velen volgen. Ik hield van ze. De arme ik tranen, de ik ben bang tranen, de boze tranen en de opgekropte tranen. Maar ook de vreugdetranen.

Ze mochten er zijn. Allemaal. Hier bij de bushalte veegde ik ze liefdevol weg. In mijn eigen auto had ik ze vrijelijk hun gang laten gaan tot ze vanzelf zouden ophouden met stromen.

Geen huilbui duurde voor eeuwig. Maar wel lang genoeg om te helen wat nodig was, als je haar durfde te voelen.

Lang leve de tranen, die steeds weer een nieuw laagje in mij heelden…

 

Love Withe Me,
Cumi

 

Wat is het geheim?

Foto door Mudassir Ali via Pexels

Wil je de eerdere delen van mijn roman
Heiligdom van Liefde lezen?

Heiligdom van Liefde (1)
De liefde verleidend (2)
Voelen is helen (3)
Elk moment beleefd in het nu (4)
Het ongekende mysterie achter alles. (5)
Van minnares naar grote liefde (6)
Heb jij het lef je hart te volgen? (7)
De heilige ontmoeting (8)
Schoonheid brengend waar ik ook ga… (9)
Waar liefde is, is leven (10)
Superman, kikkers, verdwaalde prinsen en koningen (11)
De liefde voor mezelf (12)
De magische flow (13)
De orde achter wanorde (14)
Al die niet doorgebroken sterren en mijn sterretje in de hemel (15)
Die eerste kus en al die andere (16)
Durf jij je te laten raken? (17)
Wat één moment je kan geven (18)
De wereld begint in jou (en mij) (19)
Het leven is een breiwerk (20)
Het verlangen naar huis (21)
Het verhaal van de tranen (22)



svg4 min read

39 Comments

Leave a reply

MIJN FACEBOOK PAGINA