Beleef elk woord en voel haar klank in je.

Wat zegt ze als de woorden in je buik komen? Wekt het de vlinders of maakt het van je gevoel een zware steen.

En lager? Windt het je op of doet het je niets voelen. Zorgt het ervoor dat je benen opengaan om te ontvangen, zwaar worden of zo licht als een veertje wat maakt dat je wil huppelen…

Een vervolg van mijn roman Heiligdom van Liefde.

EEN EEUWIG MOMENT, BELEEFD IN HET NU

We gaan verder met een nieuw hoofdstuk uit mijn boek Heiligdom van Liefde.

Je kan mijn schrijven heel goed los lezen maar je kan ook eerst naar de eerdere hoofdstukken gaan. Je vindt zie hier.

Ja? Laten we dan nu beginnen….

HET ONGEKENDE MYSTERIE ACHTER ALLES

Vandaag was een dag geweest waarop ik het nog zo gave landschap onder mijn voeten als eerste had betreden. Ik had mogen genieten van iets wat meestal al weg was, nog voordat ik er mijn aandacht aan had besteed.

Deze winterse dag was nou echt zo’n dag om het bestaan van seks te vieren in haar meest passionele vorm, bedacht ik me.

De lang vergeten seks die er uiterst langzaam bij de meesten bij ingeslopen was weer omhoog halen en tot in de diepste diepten beleven.

Heet en ongeremd. Met volle teugen.

Als je tenminste een partner had. Die zou er, ook al bleef ik thuis, bij mij niet liggen. Ik had wel een poes. Twee zelfs. Eentje met een streepje.

Die koude dagen die zorgden voor rillingen over je rug als je naar buiten stapte. Maar ook die heerlijke frisse dagen, waarop het voelt alsof de zachte vacht van je jas als een tedere streling je langs je halslijn aait, haar warmte je omhult als een veilig cocon en de ijle lucht je wangen laat verfrissen, er blosjes op tovert als hemelse magie.

Puur natuur.

GEUR VAN HERINNERINGEN

Mijn gebreide muts behoedzaam over m’n oren trekkend, verdween ik bijna in de dikke zachte bijpassende warme sjaal. Welke me een geborgen gevoel geeft en een gevoel van weldaad door de luxe van het vleugje van mijn parfum.

Ooit gekregen in een piepklein flesje van een alweer vergane liefde. Maar zolang het geurende water nog niet op is, was hij nog steeds een beetje bij mij.

Een geur vol herinneringen aan het moment dat hij het me gaf. De beloftes in zijn ogen.

Even was ik in het paradijs. Ik voelde me de hemel te rijk. Het was zo’n moment die je totaal onverwacht deed smelten in een onbeschrijfbaar geluk. Je opnieuw verliefd deed worden op het leven in al zijn pracht.

Het moment dat je het mooie van het bestaan heel even weerspiegeld zag in de ogen van een ander.

Een vluchtige blik was genoeg geweest. Ik was verloren, maar had gelijktijdig ook gewonnen. Hij en het bewijs dat de liefde toch echt bestond. Welke mij direct alle twijfels over hem had laten vergeten. 

Het heerlijk geurende aroma, door het breisel liefdevol opgenomen in de aanraking langs mijn hals, liet ervoor zorgen dat hij en de herinnering nog een beetje in een lichte aura om me heen bleef hangen.

Bijna klaar om voor altijd te vervliegen in de tijd en me los te laten tot er niets meer achter zou zijn gebleven dan een snufje weemoedige herinneringen vol loze beloftes opgaand in de ruimte. 

Maar nu nog niet.

Ik wilde nog even geloven dat hij de ware was die me de waarheid was komen brengen en het voor even vergeten was.

Nog even wilde ik vasthouden aan de gedachte dat hij weer terug zou komen. Ook al wist ik dat dit een leugen was die ik mezelf aanpraatte. Maar ach, ergens voelde het gewoon fijn. Het verlangen mocht er wezen ook al had ik zijn waarheid al gezien. 

Ik had ooit in zijn mooie woorden geloofd. In dit ogenblik vergat ik maar even zijn daden. Met een glimlach dacht ik aan het mooie wat er was geweest en de dromen die we hadden gehad.

De nachtelijke vrijpartijen en de hunkering die ik dagelijks had gevoeld om hem in me te trekken, keer op keer. Dicht bij mij. Of eigenlijk in mij. Wat was ik blind.

Gelukkig had ik er wel een ring aan over gehouden. De ring uit duizend en één nacht. Wat was ik gelukkig geweest en wat voelde ik me rijk die avond.

Maar ik was hem vergeten om te doen, besefte ik nu. De ring lag nog op mijn nachtkastje, naast vijftig tinten grijs. 

Had dat wat te betekenen?

Want tot die dag had ik de ring elke ochtend toch opnieuw trouw weer omgedaan. De prijs gaf me het gevoel waardevol te zijn, ook al was ik van geen enkele waarde meer voor hem.

Die lag allang in bed bij een nieuwe lief. Alles wat ik nog had was de ring.

Misschien werd het tijd hem nu echt te laten gaan. Was ik hem aan het loslaten omdat ik de ring had vergeten, vroeg ik me af?

Of was dit een teken van het universum dat het tijd was, de hoogste tijd om door te gaan. Het leven met hem, ook al was het in mijn gedachten, los te laten.

Het was de hoogste tijd bedacht ik me, terwijl ik me tegen de koude verborg in de alles omhullende sjaal. 

Hierin kon ik me verschuilen tegen de wind maar kon er ook heerlijk in wegduiken voor alle verwachtingen van de wereld en van wie ik zelf zo graag wenste te zijn, maar wat me ondanks talloze voornemens toch (nog) niet gelukt was. 

Wordt vervolgt…. Lieve lezers….

Een hele fijne avond,
of een hele goede morgen of middag.

Laat je verleiden door het moment en leef je er diep in.

Love With Me,
CUMI