Beleef elk woord en voel de klank in je.

Wat voel je als je in de diepte van een zin zou kijken, al die woorden die je stuk voor stuk hebt gevoeld samenvoegt.

Als je je beleven uitbreidde van een enkel woord, naar de wereld om een hele zin. Wat voel je dan en waar?

Wat hangt aan die woorden als een magneet? Is het vreugde of verdriet? Kwaadheid, wanhoop of toch liefde.

We gaan verder in mijn Roman Heiligdom van Liefde.

We gaan verder….

Ik sprong op één en dezelfde dag van meisje, naar dame, van slet naar een burgertrutje, van minnares naar de grote liefde en soms zelfs van hevig verliefd en getrouwd naar single met haatdragende ex.

Maar meestal waren de overgangen wat minder drastisch, redelijk rustig zelfs.

Van een speels, onstuimig en soms zelfs onverantwoordelijke meid ging ik naar een nette volwassen vrouw met alles op een rijtje.

Dit laatste gebeurde niet zo heel vaak, besefte ik wel degelijk. Maar dat was toch ook wel weer mijn kracht, vond ik zelf. Al werd dat niet door iedereen zo bevonden.

Om me heen kijkend in het magische ogenblik waar de wereld voor even nog onontdekt voor me lag, zag ik dat haar kleur nog witter was dan wit. Zuiver, sereen voelde ik met de zekerste zekerheid dat geen mens dit zomaar zou mogen betreden. Dit kleine stukje aarde, perfect in zijn witte eenvoud.

Ook al zijn mijn UGG’s me heilig. Daarom zou het dus eigenlijk moeten mogen bedacht ik me met een lachje, toen ik keek naar de comfortabele warme laarzen met schapenvacht aan mijn voeten. 

Ik zakte door mijn knieën, waardoor mijn enkels een stukje bloot kwamen te liggen omdat ik nooit sokken droeg. Hoorde ook niet in deze laarzen, vertelde iemand mij. Dus waar ik dacht speciaal te zijn, in de winter blote voeten, was ik dat dus niet onder de echte UGG dragers.

Of wilde ik onbewust toch ergens bij horen?

Bij de raszuivere, authentieke meiden die gingen voor comfort en warmte? De pittige vrouwen met een zacht randje zeg maar, die zich waardevol genoeg achtten om toch een aardig bedrag neer te tellen voor de naam met bijbehorend draagcomfort? 

Ja, dat had ik onderhand voor mezelf over, ook al had dit wel even geduurd.

Ik was uiteindelijk zover gekomen. Eerst kwam de liefde voor mezelf en daarna pas de rest, had ik netjes geleerd.

De koude wind kuste even een stukje huid van mijn rug, daar waar mijn jeans net niet mijn jas raakte. Een stukje van mijn billen misschien zelfs zichtbaar had gemaakt. 

Eigenlijk had ik willen huppelen, want dat gevoel gaven mijn laarzen me. Lekker gek doen, want sensueel bewegen met deze aan mijn voeten lukte toch niet, ook al had ik het wel geprobeerd.

Streep getrokken en stap voor stap gezet. Ja echt helemaal de ene voor de andere voet zettend om me met een verleidelijk pasje vooruit te bewegen.  Ik had al snel de conclusie getrokken dat sexy lopen met deze laarzen gewoon niet mogelijk is.

Was het de waarheid? Volgens velen wel. Of was ik in mijn eigen val gevallen? Had ik te snel een conclusie getrokken, wat ik wel vaker had gedaan, om dan veel later te beseffen dat ik toch ongelijk had, te snel mijn oordeel klaar had gehad.

Ik moest even lachen. Het was een zwakte maar toch ook wel weer een kracht want ik had wel altijd een mening klaar en dat kon niet iedere vrouw zeggen als ik zo om mij heen keek. 

Miste het me toen aan wilskracht?

Of was het daadkracht?

Of was dit onder de knie krijgen, gewoon niet belangrijk genoeg geweest? Dat kon natuurlijk ook. Want in mijn basis was ik een doorzetter. Dat had het leven me wel geleerd. Ook al was dit niet op zo’n liefdevolle manier gegaan.

Maar goed, geleerd is geleerd. Hoe deed er eigenlijk niet toe.

Iets niet doen uit angst om te falen was het niet geweest. Want faalangst had ik al lang niet meer. Ik wist, falen was geen stap terug. Het bracht me juist iedere keer een stukje verder in de juiste richting. Want elke keer dat ik faalde droeg het de kans in zich om iets te leren, iets nieuws over mijzelf.

Ik bleef mezelf verbazen en me verbazen over mezelf maar ook nieuwe missers maken. Ik bleek er iedere keer weer wat van te leren. En soms ook niet.

Het was wel sexy, als ik mijn UGG’s droeg onder een kort zwart niemendalletje, bedacht ik me. Zo één met kant en zijde.

Een vriendin maakte eens een foto van me en ik moet zeggen het vertederde me wat ik toen van mezelf zag. Veel nakie en een warme vacht gaan goed samen vonden wij twee vrouwen toen. Zolang ik me maar niet bewoog.

Terwijl ik daar op mijn hurken zat vol met gedachtes en naar het witte wonderlijke laagje keek, vond ik dat eigenlijk alleen vingers met met zorg gelakte nagels het kwetsbare dek even zouden mogen beroeren. De zuiverheid mogen verschuiven met een enkel symbool vol hoop, geloof en liefde. Want elk woord klakkeloos geschreven in het onberispelijk witte dek zou de onmetelijke schoonheid van wat hier voor me lag teniet doen.

Enkel een teken om doorheen te kijken, net als de bijna doorzichtigheid van de sneeuw, zou haar op waarde kunnen schatten. Verstuivend en licht zou ze voor even elke vorm kunnen hebben maar ook zo weer in het niets kunnen verdwijnen als het weer veranderde.

Net als in de liefde. Welke ook zo veranderlijk was als het weer. Vol temperatuur schommelingen, koufronten en kans op enorme regenval na een hete broeierige  zomer. 

Die periodes waren meestal wel onvergetelijk. Tenminste als je de tijd nam om bij de belangrijkste zaken op liefdesgebied stil te staan.

Zowel vooraf met de verlangens en al, het verloop van de relatie en het zogenaamde naspel, de verwerking en afronding ervan.

Samengebracht als één waardevol pakketje vol geleerde lessen en ook de niet geleerde waarvan je dus alweer wist dat die in de volgende geliefde nog eens tevoorschijn zouden gaan komen.

Net zolang tot de les wel geleerd was. Eventueel een leven later.

Ik wilde mijn lessen zo snel mogelijk leren dus lette goed op. Tenminste dat dacht ik. Want ik besefte wel degelijk dat menig les die ik geleerd dacht te hebben, toch weer de kop op stak, terwijl ik toch echt zeker had geweten dat ik die inmiddels goed had afgesloten.

Wat lijkt is niet altijd zo. Ook al wist ik bijna zeker dat ik toch echt de bewijzen had gezien. Maar wat je ziet hoeft niet de waarheid te zijn, dat denkt alleen het ego las ik ooit ergens. Ik kende die van mezelf. Dus dat kon wel eens waar zijn. Mijn ego niet geloven was lastig, hij bleef maar praten. Zijn verhalen waren te goed onderbouwd om in twijfel te trekken.

Soms had ik zijn leugens door. Maar helaas meestal pas als het te laat was. Ooit zou ik hem en zijn leugens doorgronden, daar was ik wel van overtuigd.

In de net gevallen sneeuw hoorde een enkel beeld, vanuit een impuls getekend en doorvoeld. Zo één die op dat ene moment van grote betekenis is, om even daarna haar waarde te verliezen in een nieuw ogenblik.

Zoals ook elke relatie die ik had moeiteloos overging van een eeuwige belofte naar een rimpeling van enkel nog herinneringen. Pijnlijke memoires, die altijd weer werden tot een dierbaar souvenir vol mooie anekdotes.

Soms vroeg en soms pas veel later, maar toch altijd op dezelfde manier verlopend. Van vreugde naar verdriet, als een aaneenschakeling van gebeurtenissen.

Ladingen hoogtepunten die voor je het wist weer overgingen in een anticlimax, het dal. Maar waarvan ik toch ook weer wist dat op het laagste punt, de temperatuur ooit weer zou beginnen te stijgen. Zich weer zou verwarmen met nieuwe vlinders vol nog niet eerder gebruikte hoop, klaar voor een nieuw rondje.

Lang leve de vlinders die elke keer je weer alles deden vergeten. Je vol overgave weer lieten geloven dat het nu echt anders was.

Ze zijn als drugs met als voordeel, ze worden niet gevonden bij een controle door de douane. Ze zijn ook niet te vinden op de röntgenfoto.

Maar daar vind je ziekelijk jaloers ook niet op, terwijl dat wel degelijk een duidelijk aanwijsbaar symptoom is en soms zelfs ongeneeslijk. Tenminste dat is mijn diagnose. Maar ik ben natuurlijk geen arts.

Ook al droeg ik ooit eens een verpleegster schortje, omdat hij dat zo geil vond…

Wordt vervolgt in Heb jij het lef je hart te volgen? (7).

Read & Love With Me,
Carmen Talitha Cumi
Schrijfster, Schrijfcoach, Sensualist.