Als je in het gevoel van de hel leeft denk je dat dit nooit meer overgaat. Het is alsof uit de hel ontsnappen niet meer mogelijk is wanneer je eenmaal de lijn bent overgestoken.

Maar niets is minder waar.

De hemel is dichtbij, soms maar één ademtocht van je vandaan. En weet je… De hemel is zelfs mooier als je eens in je leven de hel hebt gezien.

Ik neem je mee in een nieuwe episode uit mijn boek Heiligdom van Liefde maar dit schrijven is ook als losse gedachte te lezen.

VAN DE HEL

Misschien was het wel zo dat ik door de gruwelijkheden van de hel te hebben gezien, de mooiste momenten van de hemel ook zo intens kon beleven. Want niet alleen pijn raakte me als een mokerslag, de schoonheid van de liefde kon me ook zo intens beroeren.

Aanrakingen met zoveel intensiteit en zo ongelofelijk diep. Of haar essentie werkelijk in me opging, zich verspreidde in mij en me vulde met zoveel warmte, koestering en liefdevolle aandacht als maar mogelijk was.

Om wat ooit leeg was; vies, gebruikt en afgedankt weer te vullen met liefde tot het weer glansde. 

NAAR DE HEMEL

Denkend aan die innige en diepgevoelde beroering brengende eerste keer seks met die ene. Welke onze sappen liet stromen en onze harten sneller deed kloppen.

Onze wild zwetende lijven liet hijgen van genot en mij mezelf compleet liet verliezen, in zijn verrukkelijke omhelzing.

Waarbij het voelde of hij vloeibare liefde in mij spoot, om zich daarna te verspreiden door heel mijn lijf, millimeter voor millimeter, warm door mijn bloed.

Zachter dan zacht. Liever dan lief. Warmer dan warm. Mooier dan ooit nog te beleven was.

Als een heilige onderdompeling in zijn helend liefdeswater. Hij werd een deel van mij.

Dat voelde ik werkelijk centimeter voor centimeter gebeuren, terwijl de tranen stroomden over mijn wangen.

Ik heb hem ingeademd met volle teugen. Hij ging over in mij, en na ik hoopte, ik in hem. 

Helaas ging hij terug naar zijn echtgenote. Maar de rest bleef onvergetelijk. Zijn liefde is uit mij verdwenen, opgedroogd zeg maar.

Maar hij woont nog wel in mijn hart. In een heel klein appartementje. Binnenkort gaat hij op kamers om dan uiteindelijk het huis, mijn hart te verlaten.

Vergeven en vergeten.

Hij was het die mijn gekrenkte lijf opende en me schoon waste en ik was het, die hem even, heel eventjes vertrouwde.

Net lang genoeg…


Liefs, Cumi

Foto door Anastasia Shuraeva via Pexels

Wil je de eerdere delen van mijn roman
Heiligdom van Liefde lezen?

Heiligdom van Liefde (1)
De liefde verleidend (2)
Voelen is helen (3)
Elk moment beleefd in het nu (4)
Het ongekende mysterie achter alles. (5)
Van minnares naar grote liefde (6)
Heb jij het lef je hart te volgen? (7)
De heilige ontmoeting (8)
Schoonheid brengend waar ik ook ga… (9)
Waar liefde is, is leven (10)
Superman, kikkers, verdwaalde prinsen en koningen (11)
De liefde voor mezelf (12)
De magische flow (13)
De orde achter wanorde (14)
Al die niet doorgebroken sterren en mijn sterretje in de hemel (15)
Die eerste kus en al die andere (16)
Durf jij je te laten raken? (17)
Wat één moment je kan geven (18)
De wereld begint in jou (en mij) (19)
Het leven is een breiwerk (20)
Het verlangen naar huis (21)
Het verhaal van de tranen (22)
Alles begint bij een gedachte (23)
HSP enzo…(24)
Verkeerde mannen… wat houden we van ze (25)
Bij elkaar horend als Koffie & Donuts (26)
Alle pleziertjes in één heilige belofte (27)
De verleiding van mannen in pakken (28)
Het laatste oordeel of was het de één na laatste? (29)
Wereldvrede begint in bed (30)
Aan hen die enkel keken (31)