Lieve trouwe lezer, wat leuk dat je er weer bent.

Een nieuwe 2000 woorden vol Heiligdom van Liefde. Een roman die je verleidt te voelen.

Wat doet mijn verhaal met jou? Waar kan je om lachen? Wat brengt weerstand in je teweeg? Wat zou je ook willen en wat niet? Mijn verhaal is de spiegel waarin jij jezelf kunt zien. Enkel en alleen door te voelen wat leeft in jou kun je jezelf steeds dieper ontdekken.

Ik hoop dat je nieuwe gevoelens ervaart en overtuigingen tegenkomt.

Sommigen zullen je dienen en sommigen juist niet.

Door enkel alles in je te voelen en er niet tegenin te gaan of er mee in gesprek te gaan, kun je jezelf al lezend helen.

En willen we dat niet allemaal? Heel zijn?

Ga voor de eerste delen naar Heb jij het lef je hart te volgen? (7)

Ben je er klaar voor?

Dan gaan we nu beginnen…

 

 

OOK IN WANORDE ZIT ORDE

Misschien zit er wel een orde achter de wanorde. Is alles expres zo in ons leven gezet om ons van alles te leren, de zogenaamde levenslessen.

En komen we er veel later achter, soms pas na onze dood, waarom dit zo is gegaan.

Proost je daar in het hiernamaals op de verbluffende precisie van de dood of eigenlijk de vermoeiende weg. Wetend dat als je de uitleg toen had geweten, je het toch echt anders had gedaan.

Ik let dus altijd heel goed op of er niet ergens in de berm misschien een lesje verstopt zit. Want je weet maar nooit met die God daar in de hemel.

Zijn humor snap ik niet.

Of ik snap het wel maar durf er niet op te vertrouwen, dat kan natuurlijk ook als ik denk aan dat onderbuik gevoel welke me voor vele catastrofes had proberen te behoeden en waarnaar ik niet had geluisterd.

Ik was hardhorend en soms zelfs doof, naast slechtziend. 

Gelukkig is het glad door de sneeuw onder mijn voeten, waardoor ik me nu niet kon voorstellen dat ik een les zou kunnen missen.

Voordeel van de langzame tred was ook dat ik alle tijd zou hebben om eindelijk al die oude lessen eens te overdenken, die ik ooit onderweg gemist had. Tenminste diegene waar ik me van bewust was dan.

Die andere zouden nog wel eens langskomen, leek me. Tweede ronde, nieuwe kansen of iets dergelijks. Of anders had ik altijd nog een volgend leven. 

Soms leek het echt of het geluk door de voordeur naar binnen kwam en mij veroverde.

Zou het zo zijn dat ik de achterdeur per ongeluk had opengelaten? Want voor ik het wist was de voorspoed alweer met de noorderzon vertrokken nog voordat ik het had kunnen vastpakken.

Omdat ik het gevoel dus toch niet vast kon houden?

Of eigenlijk misschien hield ik het juist wel te stevig vast. Want geluk blijk je los te moeten laten. Wat je vasthoudt raak je kwijt, had ik ergens gelezen.

Vreemde gedachten spinsel eigenlijk, bedacht ik me.

Als je iets loslaat valt het toch?

Viel ik maar eens in de goede handen.

Geluk moest je niet buiten je zoeken was nog zo’n wijze raad van al die positief denkende goeroes. Alles heb je al in jezelf. Het geluk zit in jou. Maar waar ik ook zocht, ik vond haar niet.

Nee dat was niet helemaal waar bedacht ik me. Na de koop van een paar nieuwe schoenen was het gelukzalige gevoel er wel degelijk even. Maar als de zo gewilde hakjes eenmaal vanuit de winkel in mijn kast waren beland ging de zoektocht weer verder.

Denkend aan het super dure appartement met inloopkast welke ik ooit had gehad. Zo één zoals van die reclame vol gillende dames.

Ik had alleen geen schoenen om erin  te zetten. De enige die ik had, had ik aan.

Maar goed, die droom was wel uitgekomen. Ik had alleen vergeten om ook nog die tweeënzestig paar schoenen te visualiseren.

Niet bijster clever maar overkoombaar. Dus een fout die een aanvaardbare uitvoering van het programma niet verhindert, oftewel te verhelpen is, voor de toekomst.

Deze specifieke verbeeld fout kon natuurlijk gebeuren voor een beginner op het gebied van het tot leven wekken wat je in je hart al kan zien.

Hart, dus niet hoofd, omdat je het gewilde wel moest voelen.

Want volgens de laatste opinies voelt het hoofd niet, dus dan werkte het ook niet en kwam de wens sowieso al niet uit. Het hoofd heeft geen gevoelens ook al oordeelt hij wel graag over het gevoel, had ik onlangs nog vernomen in mijn eigen hersenen.

Ik zou vanuit mijn hoofd denkend in mijn hart kunnen voelen en alsnog een nieuwe wens de ether in kunnen sturen, als bijsturing zeg maar. Maar ik had er een hardhoofd in.

Tevens wist ik dat het niet de tweeënzestig paar schoenen zouden zijn die mij vervulling zouden brengen. Ik wist al beter. Had ik dan nu mijn les geleerd?

Ik verlangde naar de beloning met toeters en bellen. Een feestje speciaal voor mij omdat ik mijn les geleerd had.

Helaas was dat niet bij het leven inbegrepen. Of misschien zou ik zelf de slingers moeten ophangen. Gewoon voor mezelf. Vaker met mezelf een feestje vieren, bedacht ik me.

Maar was het niet zo dat een feestje pas een echt feestje werd door de aanwezigheid van anderen?

Soms fleurde de koop van een paar schoenen me inderdaad op. Toch kwam ik ondanks de nieuwe stappers geen stap verder en bleef ik onvindbaar voor mezelf of eigenlijk de liefde.

Raar eigenlijk, het belangrijkste ingrediënt van een gelukkig leven blijkt liefde voor jezelf te zijn.

Liefde voor jezelf ligt voor mij op één lijn met aandacht voor jezelf hebben.

Toch blijkt dat niet zo te werken want als ik kijk hoeveel ik de hele dag met mezelf bezig ben, hoeveel tijd ik aan mezelf besteed, dan zou dat gebrek aan aandacht al lang opgelost moeten zijn toch?

En die zeven kilo.

Misschien zat het met schoenen anders, die had je AAN je en niet IN je. Maar ja voedsel kreeg je wel in je. En behalve dat het eventjes troost bood wanneer het je tong raakte was van die liefde niets meer te vinden zodra het je maag had bereikt. Want dat zou dan toch de liefde IN je(zelf) moeten zijn.

Vandaar het boulimia verhaal dus.

Liefde denk je in je te kunnen stoppen om daarna te ontdekken dat je nog net zo verdrietig bent nadat het in je maag is belandt. Overgeven dan maar weer. Proberen we het nog een keer.

Misschien toch die chocolade eens proberen bedacht ik me geamuseerd, omdat dit meer liefde in zich zou dragen? Want vrouwen hebben dit liever dan seks heb ik me laten vertellen.

Is zelfs wetenschappelijk onderzocht. Ook al heb ik geen idee hoe je dat bewijstechnisch kunt onderbouwen. Maar okay, ik ben dan ook niet afgestudeerd. Ik stopte om te gaan reizen.

Hoezo vluchtgedrag, hebben velen mij gezegd. Zoiets als eten maar dan anders, met de auto.

Ook al heb ik ook ooit iemand horen zeggen dat je juist jezelf vindt op plekken waar niemand je kent dus ook nog niemand een mening heeft aangenomen over je waar je aan zou moeten voldoen. Je juist dan gemakkelijker lekker jezelf durft te zijn.

Ik vond het een mooie uitleg die meer paste bij wie ik was. Of was dit mijn zoveelste illusie?

Ik had veel geleerd tijdens mijn reizen. Met name over mezelf. Ik hield van plekken waar ik zelf uit kon zoeken wie ik was.

De reizen hadden me laten zien dat ik krachtiger was dan ik dacht.

Ik vond in mezelf een vrouw, sterk staand in de wereld, een overlever en ontdekkingsreiziger. Met name van mijzelf.

Ik zag mezelf weerspiegeld in de wereld. Tijdens het reizen hield ik van wat ik zag. Thuis vond ik dat moeilijker.

Terugkomend bij waar ik was, de combi tussen liefde en eten. Seks gaf mij liefde, liefde at ik door te kussen en dat maakte me blij.

Dit gebeurt ook als ik die heerlijke dure chocoladebonbons eet. Die chocolaatjes die je per stuk koopt of per ons. Met handschoentjes of een tang in een prachtig doosje gelegd,
of eigenlijk meer neder gevleid.

Misschien is dit wel de liefde voor mezelf, bedacht ik me ineens. Niet het eten zelf, maar het betalen van meer van waarde omdat je jezelf waardevoller acht dan voor het goedkope assortiment op de onderste plank bij de supermarkt.

Zou de conclusie zijn dat chocolade uit een echte bonbonnière je net zo’n fijn gevoel geeft als lekker bemind worden tijdens het vrijen?

Zo geliefd en gevuld? Niet dus. Want seks vervuld ook niet altijd.

Soms lijkt het op dat moment wel zo te zijn, totdat je er naderhand over na gaat denken. Blijkt het toch niet zoveel geweest te zijn, toen je eenmaal klaar was.

 

Of misschien zelfs zonder klaarkomen. Ook die mannen bestaan. Die al gaan slapen nog voordat je überhaupt iets van een hoogtepunt hebt gezien.

 

Dan ben je zo’n onderste plank geval voor de ander. Ben je toch niet een kostbaar met zorg gemaakt heerlijk chocolade roosje die met voorzichtigheid wordt bewonderd en uiterst smaakvol opgegeten, centimeter voor centimeter.

En daar was de pijn weer.

Het overweldigende gevoel niet goed genoeg te zijn.

Ook al wist ik dat ik bijzonder was op mijn eigen manier en van onschatbare waarde.

Toch merkte ik nog geregeld dat ik de mening van de ander hoger inschatte dan die ik had van mezelf.

Mooi op een eigen manier, uniek… Mijzelf. Dat zou toch genoeg moeten zijn?

Ik wilde een cadeautje zijn en zo worden behandeld. Met zorg uitgepakt en met liefde geproefd tot het laatste hapje. Aandachtig en met smaak. Als een hemelse beleving op zijn tong.

Het werd tijd dat ik eens ging zoeken op een andere plek naar mezelf.

 

In praatgroepen had ik lang geleden al gezeten en daar waren mijn ervaringen “te erg” voor werd gezegd door een psycholoog, die volgens mij geen idee had waarover hij sprak. Waarschijnlijk een goede jeugd.

Er was een gebrek aan ervaringsdeskundigen. Ik was er zo één. Ik bleef alleen vechten tegen de status want dat gaf me een verantwoordelijkheid. Iets doen met wat het leven me had gegeven.

 

Eigenlijk wilde ik dit niet. Ik wou vergeten wat “nooit gebeurd” was, zoals iedereen.

 

Ik wilde leven als Godin in Frankrijk of liever Italië. Romantisch met zijn tweetjes. Maar het leven had wat anders voor mij in petto.

Het was aan mij hoe lang ik me er tegen zou blijven verzetten. Mijn eigen zin zou blijven doordrijven eigenlijk. Want ik wist naast de vrije keuze was er ook nog zoiets als een taak, waarom ik was op aarde. Niets was voor niets op mijn weg geplaatst. Maar dan zou ik de controle moeten opgeven en vertrouwen.

Vertrouwen durfde ik niet meer nadat ik door mijn vader was verraden. Ik wilde nog steeds gered worden.

Of zou nou juist de controle opgeven mijn redding zijn, vroeg ik me af?

Maar goed, weg met die niet blij makende gedachten over gewicht, niet bereikbare levens en liefdes.

Onbereikbaar kon altijd opeens bereikbaar blijken, had ik al vaker vernomen.  Misschien stond zelfs de ware al klaar voor mij, denkend aan de droom vannacht. 

Het was ook nog geen eenendertig december, dus nog geen tijd voor het maken van de opnieuw terugkerende goede voornemens en voorlopig toch nog te koud voor de fiets en die leuke gebloemde zomerjurkjes die fladderen langs slanke glad geschoren benen.

Alles was nog mogelijk.

Tegen de tijd dat het seizoen met de stralende stralen van de zon weer het land zouden komen verwarmen zou toch het hongeren en dorsten naar een diepere verbinding met mezelf (goddelijk manspersoon) vervuld kunnen zijn.

 

Ik had nog zeker vier maanden. Daarin konden heel wat kilootjes als sneeuw voor de zon verdwijnen en met een enkele blik al het teveel in (en ook aan) mij verbranden. 

 

Dat een paar uur later deze kans in zich zou dragen,

wist ik toen nog niet…..