Je bent nu aangekomen bij deel 10 van mijn roman Heiligdom van Liefde. 

Heb je de eerste negen delen van mijn boek al gelezen? Nee? Ga dan naar alle vorige delen. 

Mijn schrijven lezen als los verhaal is ook leuk!

LIEFDE IS LEVEN

Groeien doe je levenslang. Zeker iemand als ik, bedacht ik me lichtelijk vermaakt.

Ik, de vrouw op eeuwige zoektocht naar haar authentieke zelf, wie ze werkelijk is onder alle lagen en rollen die ze speelt. Elke keer weer twijfelend aan wie ze had gevonden. Maar altijd zichzelf.

Op weg naar de uiteindelijke verlichting via haar eigen bevrijding. Komend bij wie ze werkelijk is. 

Zou het mogelijk zijn om jezelf helemaal te leren kennen vroeg ik me af? En zou je na de acceptatie van jezelf dan alleen nog maar uit liefde bestaan? De Liefde zelf zijn?

Ik ging terug met mijn gedachten naar de borsten en voelde gelijk een gedicht omhoog komen. Dat gebeurde wel vaker, als ik helemaal in een moment dook, alles doorvoelde over een onderwerp of situatie tot in de diepste diepte.

Misschien kwam het ook omdat ik borsten gewoon zo mooi vond, zo heilig. Zowel bij mezelf als bij alle andere vrouwen. Al die verschillende maten.

Van bijna niets tot veel te veel. De jonge parmantig naar voren de wereld in kijkende en de hangouderen, de 65+ borsten die hun beste tijd gehad hadden.

Toch hebben allen hun unieke ongelooflijke schoonheid en waarde. De kinderen die ze hebben gevoed, de mannen die ze hebben verleidt en hoe ze je shirtjes net dat beetje extra’s geven, dag in dag uit.

“Mijn borsten als symbool van vrouwelijkheid
elk moment meer of minder geraffineerd
verhullend of onthullend
laat ik zien wat heilig is“.

Wist iedereen maar dat borsten alleen maar slap werden als ze geen verering ontvingen. Bewondering, aanraking en dagelijkse aandacht hen voller en steviger liet blijven of lieten worden.

Ik heb zelfs mogen ervaren dat ze door liefde kunnen groeien. Zoals een plant die groeit door water, maar dan iets anders, stelde ik me zo voor.

Super gezond ook.

Eenvoudig gezegd: de meiden die aandacht krijgen, worden zelden ziek. Liefdevolle dat wel, met aandacht gestreeld, gemasseerd en liefgehad.

Met positieve bewoordingen en mooie beha’s en zachte hemdjes omringd. Met totale liefde, vastgehouden. 

Borsten zijn prachtig. De dames verdienen liefde… Allemaal. Zelfs die ene die overbleef in haar eentje zoals bij mijn lieve vriendin. Die verdient nog zoveel te meer.

Dit alles heb ik allemaal ontdekt door zelfonderzoek. Of eigenlijk door een toevallige ex, waarin ik ooit mijn grote liefde zag, die mijn borsten adoreerde, waardoor ik ze voor mijn ogen en voor of eigenlijk door zijn ogen zag veranderen.

Na een gedegen onderzoek onder mijn vriendinnen zag ik dat het ook bij andere vrouwen zo werkte. Ik zou aan iedere vrouw kunnen zien die ik later de bus in zou zien komen, hoe dol zijzelf en hun mannen op hun borsten waren en hoe ze geadoreerd werden en liefgehad, of juist niet. 

Ik zou dit ook kunnen zien aan het kruis (geslachtsdeel) van de mannen en of ze het nog deden.

Maar daar maar eens een keer niet op letten, besloot ik. Ook al vind ik het een heerlijkheid om naar te kijken, tenminste naar diegene die nog in werking zijn, geregeld worden gebruikt, zeg maar.

Ik houd van de penis van de man, vooral die in volle pracht. De stevig staande, stijf en trots. Maar ook die zich door de dag heen laten zien, rustig maar alert afwachtend, klaar om in actie te komen. Rustig aanwezig, dus nog net zichtbaar. Helaas zie je die te weinig naar mijn smaak. Tenminste op mijn route.

Vooral in de douches van de sportclub kon je de bewondering voor de borsten of juist het negeren van de twee meiden goed zien. Want daar liepen ze vrij rond. Lekker in hun blootje.

Bij weinig aandacht hingen ze er troosteloos bij.  Zelfs een beetje gekrompen, of ze zich terug wilde trekken. De gekoesterde, regelmatig met aandacht gemasseerde borsten, dus die vrouwen die thuis vereerd werden stonden er vol en levendig bij, alsof ze glimlachten. Zij hadden de weldadige aanraking ten volle durven beleven. Dat had ik gelukkig langzamerhand geleerd.

Want ook ontvangen is een kunst op zich, die niet zo vanzelfsprekend is als menig narcist laat zien. 

Dat was de rijkdom van het leven in deze tijd. Voor alles, tenminste bijna alles, was een uitleg. En daardoor meestal een oplossing. Of misschien leek dit maar zo, dat kon natuurlijk ook. Het zou ook mijn eigen idee van de werkelijkheid kunnen zijn. Wat wilde ik zien? 

Of die van de ander? Diegene die zegt dat het probleem de oplossing al in zich draagt. Maar wat dan nog, als ik de schoonheid van mezelf maar ergens in kon vinden in en aan mezelf. Dat was toch het belangrijkste? Daarmee kon ik de wereld veroveren. Al luisterend naar de aangeboren wijsheid van mijn lijf, vond ik haar schoonheid, gewoon in mijn eigen lijf.

Het liefst neergeschreven op papier.

Ik ben dol op schrijven. Alleen de wereld was nog niet helemaal overtuigd zag ik, wanneer ik naar mijn bankrekening keek. Zou deze tijd daar een oplossing voor hebben, buiten het bed delen met de groten in de uitgevers wereld? Want ook al leek dit even de oplossing, het had niet gewerkt. Het bleken zelfs de slechtste minnaars te zijn. Vooral diegene die er zelf uitgebreid in hun boeken over schreven, had ik aan den lijve ondervonden.

Ook al vergeet ik niet het lange verrassende en bovenal inspirerende gesprek over tempels en bordelen in die ene nacht samen. In vertellen was hij goed. Voor het lichamelijk genot moest ik zelf zorgen. En mij helpen om te komen naast hem op de bestsellerlijsten was evenzo niet zijn passie geweest.

Hij was wel klaargekomen.

Een lekker einde deze keer…

Tot gauw….