Een nieuw hoofdstuk van mijn roman Heiligdom van Liefde.

Mijn boek kan je als losse stukken lezen, als steeds nieuwe gedachtenspinsels. Maar wil je eerst de vorige delen lezen, dan vind je die hier

Een fijne leeservaring lieve lezers.

Welkom in mijn leven…

VERVOLG

Behoedzaam doorslenterend, voetje voor voetje door de gladheid, besefte ik hoe stil het eigenlijk was zo in de vroege morgen. Alleen een paar afdrukken van dierenpootjes die voor me uitliepen.

Wat was het leven toch wonderlijk. Zo mooi maar soms ook zo intens alleen. Vol met indrukken als je goed oplette, maar toch ook zo leeg. Omdat we nog zoveel willen wat we eigenlijk niet kunnen betalen. Er komt altijd weer ruimte wat toch nog opgevuld moet worden.

Tenminste dat zegt dat stemmetje in ons hoofd.

En zoals ik de leegte opvulde met eten, wist ik dat anderen het weer probeerde te vullen met drank, drugs,  seks of ladingen spullen.

Vreemd soort zijn we toch. Zo hoogontwikkeld, maar ook zo kortzichtig.

Maar goed wie ben ik?

Een vrouw, die ieder moment onderzoekt tot ze iets van waarde heeft gevonden om haar leven toch maar de waardevolle invulling te geven die ze zo graag wil zien.

Want het leven hier op aarde moest toch enige nut hebben? Ik wou de kans niet lopen, de ware betekenis over het hoofd te zien.

Ik besefte wel dat mijn zoektocht in de diepte soms wel erg ver ging. Zoiets als naar de andere kant van de wereld en dan weer terug.

Ik had het nodig gehad om de diepte in te gaan. Hopende dat ik de oorsprong van mijn jeugd kon vinden. Een reden. Een bewijs dat het goed was zoals het was. Niet iets persoonlijks of brute pech.

Ik de reden zou vinden en het geschenk erin zou ontdekken, ergens.

Anders kon ik met de herinnering niet leven. Al die pijn mocht niet voor niets zijn geweest. 

Ik voelde me ook gezegend. Dankbaar dat ik misschien juist daardoor toch ook overal zoveel moois in kon zien. Dat ik in elk shit moment wel iets kostbaars kon vinden en in elke ruzie weer een les.

Al die woonplaatsen die me de diversiteit aan buren hadden laten zien. Me brachten bij mijn oordelen, voor- en veroordelingen over de ander en daardoor eigenlijk over mezelf. 

Die ene buurvrouw sprong gelijk in mijn herinnering. Zij met de rode Porsche. Haar auto was zo schoon alsof hij elke dag weer opnieuw splinternieuw afgeleverd was.

Het moment dat ze haar portier opende, haar ellenlange benen van de aarde loskwamen, ze haar strakke rokje iets omhoog trok over de volmaakte dijen en ze gracieus haar zo perfecte billen, als waren ze gebeeldhouwd met alle tijd en zorg, langzaam alsof het slow motion was op de bruin lederen stoel neervlijde,

zo frustrerend mooi langzaam.

Of kwam dat door mijn jaloezie. Want alles wat je pijnlijk raakt lijkt ellenlang te duren.

Ik zie nog dat iedereen zich omdraaide om vol bewondering te kijken naar dit majestueuze wonder op de twee mooiste benen ooit op de aarde gezet.

Dit waren die momenten dat ik mezelf en mijn verwondering minder leuk vond. Ik bijna wenste dat ik enkel  tunnel zicht had. Zo’n erfelijke ziekte met een toenemend verlies aan lichtgevoelige elementen in het netvlies. Hoefde je alleen maar te bedenken wat je wel wilde zien. Ik als de allermooiste.

Ik kende haar heden en verleden niet en toch was ik ziekelijk jaloers. Ik had in die tijd naast haar dan ook veel last van migraine. 

Waarom willen we toch eigenlijk liever een ander zijn, vroeg ik me af? Ik was het geweest die mezelf pijn had gedaan. Het had niets te maken met haar.

Maar toch. Ik vond het niet eerlijk.

Maar voor de rest was ik eigenlijk wel heel blij met mijn verwondering in alles wat is. Van slecht weer kon ik een waterballet maken om in te dansen. De romantiek zien in de ramp die vallende sterren konden brengen. 

Het gevaar uit de ruimte. Die kleine astroïden, met een diameter van ongeveer een meter waarvan er elke week wel weer eentje een plek op aarde raakte. Waarvan eens per jaar één zo groot als een auto. Dus waarvan je van te voren al wist dat je dat niet zou overleven.

Ik ben het dan toch die daar het mooie in kon zien. Zo’n lichtje aan het eind van de hemel. Het kindje dat ooit gestorven is en als sterretje daar schittert. Wat nooit op aarde lukte, doorbreken, is daar toch gelukt. Stralend op het toneel wat de hemel is.

Ook al is succes dus daar ook niet blijvend. Roem en schittering, je ook elk moment uit de hemel kan laten vallen.

Maar ik zou het blijven zien, de schoonheid van een ster stralend in haar volle glorie.

Een nooit doorgebroken ster op aarde die er toch eentje werd in of aan de hemel. Triest misschien voor de achterblijvers op aarde, maar ook zo mooi tussen al die hemelgezangen.

Als je heel stil bent, kun je ze zelfs horen. Als je wilt.

Of eigenlijk meer als je durft stil te staan en tot in de diepste diepte dat moment durft te bezoeken met al je zintuigen. Jij je gehoor voor een enkel ogenblik extra aanscherpte en verder even niets meer deed.

Ik wist dat er veel meer was.

Ik was die gelukkige. Maar ik had dan ook een kindje in de hemel.

Mijn kleine sterretje die veel te vroeg een hemellichtje was geworden.

Even voelde ik me verdrietig worden.

Ik verlangde naar hem weer bij mij. Ooit zou ik weer bij hem zijn. Daar was ik van overtuigd. Hij had zijn les op aarde al geleerd.

Ik nog niet.

….