Graag neem ik je mee in de volgende bladzijden van mijn roman.

Veel leesplezier en laat je verleiden. Beleef elk woord en voel haar klank ik je. Laat je betoveren en meeslepen in dit heerlijke avontuur waar de liefde echt waar is.

Niet alleen voor die ene man, maar voor die ene… andere ook….

Heb je of Heiligdom van Liefde (1)
en De liefde verleidend (2) al gelezen?

Het had gisteravond gevoeld  alsof er wat nieuws stond te gebeuren. Een zekere onrust had bezit van me genomen,  ook al wist ik niet goed waar dat vandaan gekomen was.

Misschien was het tijd voor een nieuwe les. Was ik klaar voor een volgende stap.

Ik had hem in gedachten al gezet en ik had al vaker gemerkt dat als ik een besluit had genomen,  dus mijn focus veranderd had, het leven me opeens met iets nieuws kwam beroeren.

Net of ik soms van koers moest wisselen om het universum weer in beweging te brengen, zich mij te laten herinneren.

Aan de andere kant kon ik me ook niet voorstellen dat ik daar vergeten was, of eigenlijk wilde ik niet aannemen dat God of iets anders niet meer dacht aan mij.  Ik wilde van belang zijn en niet nutteloos.

Het was interessant om te bemerken dat op keerpunten die ik zelf bewust gekozen had,  er ook steeds weer nieuwe wijsheid op mijn pad kwam.

Het was zo nieuw maar voelde ook zo oud in mij. Of ik alles al wist maar me de essentie na zo’n keuze pas kon herinneren. Ik voelde dat er iets stond te gebeuren, ook al wist ik nog niet wat dat was, wanneer het zou komen of aangedragen zou worden. Ik zou morgen wel zien.

Ik ging slapen. Morgen weer een nieuwe dag.  Ik had mijn nachtrust verdiend.

“Ik wil de liefde ervaren in al haar facetten”,  was de laatste gedachte geweest voor de droom was begonnen.

Het was alsof we samen kwamen  en omringd werden door heiligheid. Alles was mooi, goed en heel. Ik wist gewoon dat dit thuis moest zijn. 

Ik vond mezelf op de plek waar ik was. Niet in de toekomst of het verleden  maar in het nu. In zijn armen was ik thuis.

Het was alsof opeens de hele zoektocht naar het Grote Iets wat mij gelukkig zou maken stil viel. Ik had gevonden of eigenlijk hij had mij gevonden. Of misschien hadden we elkaar gevonden in deze droom, die niet echt was maar ook weer wel.

Hij had me meegenomen naar de plek waar alles al volmaakt was. Elk verlangen er gewoon mocht zijn, zonder de schaamte en verdriet die wij mensen er in het dagelijks leven  vaak aan verbinden. 

Hij had me daar gebracht of was ik het zelf geweest die mezelf daar had mogen vinden, vroeg ik me af? Samenkomend in het gevoel van heiligheid?  Samen een heiligdom vormend en verbonden in enkel Liefde.  Samen als een heiligdom van liefde, zo voelde het op dat moment als ik terugdenk.

Een heilige plek met alleen maar liefde, badend rond mij.  Rustig, vloeibaar en stromend maar ook sterk, rotsvast en onverwoestbaar.

Ik wilde hier naar terugkeren en koos er op dat moment heel bewust voor  zijn les te volgen en zo volledig mogelijk te leven. Ook al zou het soms hartverscheurend zijn.

Het zou juist daarom  ook wel heel hartstochtelijk bevrijdend  kunnen zijn, besefte ik opeens.

Ik nam me voor van mezelf een Heiligdom van Liefde te maken waarin ik in mij als iets menselijks, iets goddelijks tot leven zou laten komen, ieder moment weer. De dagelijkse dingen belevend en bekijkend totdat ik erin iets had gevonden wat het zijn waarde gaf. 

Vannacht had me laten zien dat er veel meer was dan op het eerste ogenblik mocht lijken. De droom had me laten zien dat ik dieper moest gaan in mijn beleven. Dat daarachter de geschenkjes voor het oprapen lagen. Meer moois dan ik ooit had kunnen zien  in de snelheid van mijn bestaan en het rumoer van het dagelijks leven.

Ik wilde alleen nog maar baden, ontspannen drijven in de liefde  en me mee laten voeren met haar stroom.

Of was het hem, zijn stroom…

Dromen waren er niet voor niets, vond ik.

Ik had alles onthouden dus ik zou de droom beginnen te leven. Stapje voor stapje en laagje voor laagje. Totdat ik de essentie gevonden zou hebben die het moment in zich droeg en mij zou brengen naar een meer totale versie van mijzelf,  maar ook van de wereld, waardoor ik hem steeds dichter  naar me toe zou halen.

Alles zou ik oppakken om mij te laten beroeren door de liefde. Ik zou elke ervaring met al mijn emoties en alle gevoelens die daarbij hoorden willen bekijken. Zonder oordeel, maar gewoon als wie ik was of eigenlijk wie iedereen is. 

Want allemaal kenden we de liefde, maar ook de pijn om haar weer te verliezen, de blijdschap en de vreugde maar ook het verdriet van de teleurstelling als het niet zo ging als we gedacht, verwacht of gewenst hadden.

Soms liet het leven ons lachen maar voelden we daarachter de tranen dringen  die nog een gebeurtenis zochten  om te mogen stromen. 

Allemaal zitten we vol verlangens, hoop en vrede, het positieve, het leven. Maar ook in ons allemaal zit de angst, jaloezie en boosheid, het negatieve, de depressie en de dood.  Het bang zijn voor het einde.

Door onze overtuigingen en oordelen  duwen we wat we niet willen voor even weg, maar blijft het wel woekeren. We overschreeuwen de pijn en verkondigen het blije, ook al schreeuwt in ons het kind. 

Door alle veroordelingen  hoe we vinden dat we moeten zijn of juist niet,  creëren we chaos, beginnend in onszelf en uiteindelijk in de wereld…

Ik had vannacht mogen zien dat als je elk gevoel er gewoon laat zijn, zonder oordeel,  het vanzelf weer oplost en de schoonheid erachter zichtbaar maakt. Alles komt maar ook alles gaat weer.

Door vast te houden en het af te stoten als deel van ons,  laten we het ons verslaan.

Door er naar te kijken, liefdevol elk gevoel te omarmen als deel van ons zijn,  laat het zijn greep los.

Ik nam me voor dat ik de tekens zou gaan zoeken maar vooral herkennen en ik alle emoties zou omarmen die hoorden bij mijn weg, bij wie ik was. 

Klaar om een nieuwe dag te beginnen deed ik de wekker uit en stond op. In de wereld zou ik achter alles  de schoonheid gaan zoeken die mij mezelf zou laten vinden en me uiteindelijk zou brengen bij de mooiste versie van mij…

Wie ik werkelijk ben…

En daardoor zou ik mijzelf  steeds dichter bij hem kunnen brengen. Daarmee mijzelf de kans gevend om hem te herkennen, want bij hem wilde ik zijn.

Of was het niets meer dan een droom geweest, vroeg ik me toch even af. Ik wilde het niet geloven. Het zou een teken zijn,
tot het tegendeel was bewezen. Ook al had ik geen idee hoe ik het waarheidsgehalte ooit zou kunnen meten, behalve dan als hij op de stoep zou staan. 

Eerst maar eens zoeken naar mezelf besloot ik.

Ik zou netjes bij stap één beginnen. 

……

Volgende keer gaan we verder met Hoofdstuk 1.
We gaan het verleden in….
In het nu…

Wil je gelijk verder lezen, kies dan deze link.

Ik leef het leven volgens deze Spelregels.

Tot dan…

Love With Me…

Dankjewel…

Carmen