DE STILTE DIE NIET ALS STILTE VOELT... Iedereen zou eens in zijn leven de woestijn moeten bezoeken en beleven. Het is uniek en bijna niet onder woorden te brengen. Het is een warme, misschien zelfs meer hete beleving met jezelf en met de oneindigheid. Elk
SPEEL GEEN EEND ALS JE EIGENLIJK EEN ZWAAN BENT... In een wanhopige poging erbij te horen, verloochenen we onszelf nog wel eens en alles waar we in geloven. Dit is schadelijk omdat onze innerlijke schoonheid, dus ons innerlijke licht ons zo niet kan vinden.
HEUPWIEGENDE BLOEMEN... Soms kom je op een plek die je gelijk aanraakt in je wezen, je totale zijn. Je hart op laat bloeien en blosjes op je wangen maakt. Zo vol ontzag de wereld bekijkend om je heen, wil je maar één ding… en dat
EENZAAMHEID... We kennen ze allemaal… Een tafereel wat zo mooi is dat je er stil van wordt. Perfect in al haar vrede en soms zelfs in haar eenvoud. Je voelt gelijk een stilte die vredig voelt. Je misschien zelfs jaloers maakt. Alles lijkt precies goed.