DE STILTE DIE NIET ALS STILTE VOELT...
Iedereen zou eens in zijn leven de woestijn moeten bezoeken en beleven. Het is uniek en bijna niet onder woorden te brengen. Het is een warme, misschien zelfs meer hete beleving met jezelf en met de oneindigheid.
Elk van ons is een woestijn.
Francois Mauric
DE WOESTIJN MAAKT ME DORSTIG
Ik mis de woestijn. De hitte die zo heet is volgens de graden op de thermometer maar toch lekker comfortabel aanvoelde, niet vochtig.
Het was een uniek moment geweest, daar staand in de zandvlakte.
Ik, midden in een wereld vol zand en oneindigheid. Opgaand in de sidderende hitte die het uitzicht in de verte liet trillen. Of althans zo leek het.
De stilte die niet als stilte voelde. Alsof je geluidloze fluisteringen hoorde. Er elk moment iets groots kon gebeuren.
Dat was voor mij het raadsel van de woestijn geworden, een hemelse gewaarwording.
Het was alsof ik werkelijk aangeraakt werd door een adembenemende schoonheid van eigenlijk niets. Alleen maar warm zand.
Misschien kwam dit omdat er niets meer was dan zand en oneindigheid, waardoor je je als vanzelf in een gewijde wereld voelde. Je moest de diepte in, anders werd het saai.
En je kon je enkel loom bewegen door de enorme warmte. Meditatief bijna. Voor eeuwig hetzelfde uitzicht in elke stap die je zette. Dan wilde je wel naar de rijkelijke wereld binnenin je. Want daar bleek dan echt het ware leven te zitten.
Het voelde op dat moment alsof het tijdloze me had aangeraakt met het opstuivende zand. Als een hemelse aanraking van liefde.
Het was heerlijk om daar te staan en in de leegte in mezelf te dalen.
Eigenlijk ging dat als vanzelf. Je hoefde alleen maar mee te zinderen.
Mee vibreren in een intense woestijnbeleving waar je in slechts één zandkorrel de hele wereld zou kunnen zien, als jij dat wilde.
De gedachte aan de woestijn maakte me dorstig.
Zij herinnerde me ook aan de droge tijden in mijn leven. De kale vlaktes en onvruchtbare grond. Onbewoonbaar. Woest en droog. Steeds weer opnieuw mijn weg zoekend naar de vruchtbare bron, in mij, de Fata Morgana.
Datgene wat er al is, maar alleen als luchtspiegeling zichtbaar.
Een illusie dus eigenlijk.
Bloedmooi en verleidelijk.
Onbereikbaar.
Love with me,
Carmen Talitha Cumi
Het gemis van de woestijn.
Ben je nieuwsgierig naar meer van mijn schrijven?
Misschien is de volgende blog iets voor jou…
Vrouwen hebben genot nodig
