We kennen ze allemaal… Een tafereel wat zo mooi is dat je er stil van wordt. Perfect in al haar vrede en soms zelfs in haar eenvoud. Je voelt gelijk een stilte die vredig voelt. Je misschien zelfs jaloers maakt. Alles lijkt precies goed.

Totdat je er wat langer blijft staan en een moment neemt om wat dieper te gaan.

Of tot je het verhaal achter het prachtige plaatje leert kennen.

Niet alles is wat het lijkt. Vergeet dit nooit.

PERFECTIE

Een stil tafereel.

Een prachtige loungeset
bekleedt haar zonnige terras.
De wereld en mij uitnodigend
tot goede gesprekken,

lekkere wijn en het heerlijkste eten.  

Kostbare tijd samen…

Maar waar leven had moeten zijn is niemand.

Niemand die de zitplaatsen inneemt.
En er is geen enkel geluid
die de schoonheid van de vredige aanblik vult.

Het eerste gevoel is prachtig,
totdat dag in dag uit
dit enkel is wat er is.

Enkel het niets, enkel stilte
als een stil bijna perfect tafereel.

Er groeit geen betekenisvolle stilte
tussen haar en haar geliefde.

Er ontstaat niet als vanzelf
die adembenemende stilte
ter overdenking
van het waardevolle wat is gezegd.

Geen stil gevoel van vreugde
tussen het eerste en tweede teugje wijn

Het is enkel de vreselijke dorst,
de afschuwelijke droogte
die achterblijft op haar tong.

Niets is er
helemaal niets
behalve een prachtige loungeset.

Voor de ene een enorme luxe
voor de ander een verschrikkelijk tafereel.

Een loungeset, iedere dag als nieuw
omdat er niet op gezeten wordt.

Er is geen lach
en geen geroezemoes van stemmen.

Er is geen muziek.
Zelfs geen laatste  bijna vervlogen toon
die aangeeft dat het laatste bezoek
net naar huis is gegaan.

En in plaats dat de mooie avond
haar heeft vervuld
heeft zij haar nog meer verloren achtergelaten.

Ze heeft enkel het stille tafereel
wat een foto nominatie waard is.

Ademloos

maar

waarde

loos

Love with me,
Carmen

Foto door Maria Orlova via Pexels

Wil je meer van mij lezen?
Het verlangen naar huis (21)
Voor de Meiden die het Vergeten zijn