HANDWERK IS EEN LIEFDESBRIEF AAN JEZELF
De oorsprong van tatting is niet precies bekend, maar het gaat waarschijnlijk terug tot de 17e eeuw in Europa. Maar het werd pas populair in de 19e eeuw als goedkope manier voor vrouwen om kantwerk te creëren voor kleding en huiselijke decoraties.
Tatting was met name geliefd tijdens het Victoriaanse tijdperk, waar het werd beschouwd als een teken van verfijning en vaardigheid.
De enige bijdrage
die we zullen maken in deze wereld
zal geboren worden uit onze creativiteit.
Brené Brown
Het proces van tattng begint met het opzetten van een reeks knoopjes en lussen, bekend als ‘rings’ en ‘chains’; die samen het kantwerk vormen.
De tatter gebruikt een shuttle, een kleine spoel met draad. Er zijn ook tatters die enkel met een naald de ingewikkelde patronen kunnen creëren. Ik hoor daar nog niet bij 😉
De techniek vereist nauwkeurigheid en geduld, omdat het kleine, delicate bewegingen vereist om de gewenste resultaten te bereiken.
Eén van de meest opvallende kenmerken van tatting is de mogelijkheid om kleine, decoratieve elementen te maken zoals bloemen, bladeren en vlinders. Deze kunnen dan weer worden gebruikt om kleiding te versieren of om accessoires en huisdecoraties mee te maken. Ook zie ik geregeld prachtige sieraden hiervan langskomen.
Tatting biedt een grote mate van creatieve vrijheid, omdat tatters hun eigen patronen kunnen ontwerpen of bestaande patronen kunnen aanpassen naar unieke ontwerpen.
Ik ben ervan overtuigd dat handwerk bijdraagt
aan het opbouwen van een gezonde zelfidentiteit.
Annemor Sundbø
