Er zweeft een pluisje langs en ik betrap mezelf erop dat mijn gedachten mee zweven het luchtruim in. Ik zou nu kunnen besluiten om het geplozen touwwerkje of uitgebloeide bloem als iets willekeurigs te zien. Iets wat net op dit moment mijn blik kruist. Maar ik kan het ook anders zien, als voorteken…

EEN TEKEN

Er zweeft een pluisje langs. Ik weet de bloem is er niet meer.

Een doodgewoon pluisje die haar weg zoekt, haar pad weet of enkel meebeweegt met de wind.

Een geluksbrenger of enkel een pluisje gaat er door mijn gedachten heen. Het kan beiden zijn, het is enkel van welke kant je het bekijkt. Ik weet het.

Ik zie het graag als teken van boven dat er voor me wordt gezorgd en dat mijn grootste wens aan het uitkomen is. Onderweg is, zeg maar… ook al zie ik de manifestatie nog niet.

Hebben we dit niet allemaal nodig? De hoop dat het goed komt, dat we gehoord worden en onze wensen verhoord?

Durven we eigenlijk heden ten dage nog wel te vertrouwen op iets groters vraag ik me toch nog even, in haar zwierige tocht langs mij, af.

Ik probeer zelf hierin te geloven, aangezien ik veelvuldig heb gezien dat de door mij zelf gekozen weg niet werkte, of niet zoals ik had willen zien.

Hier komt onze controle neiging om de hoek kijken. We denken het allemaal wel te weten, maar is dit zo?

Als ‘ik het niet doe, wie doet het dan’ is vaak in mijn hoofd opgekomen. Ik heb er nooit bij nagedacht dat het misschien een reden heeft gehad dat iets niet is gegaan zoals ik wilde of had verwacht.

Misschien was dit zelfs wel om me te helpen, ook al zag ik dat toen niet. Of wilde ik het niet zien, dat kan ook…

Ik herinner me de momenten dat ik zo graag wilde dat iets gebeurde dat ik niet eens meer durfde te vertrouwen op iets anders. Want de kans bestond dat het hevig gewilde dan niet doorging. Zelfs al was er de kans dat een betere versie of mooiere mogelijkheid wellicht om de hoek stond te wachten.

Ik heb een groot deel van mijn leven enkel op mijzelf durven vertrouwen en juist dit heeft me in soms hele netelige situaties gebracht.

Waarin ik dus eigenlijk helemaal niet had hoeven zitten… als ik niet zo zeker was geweest van mijn zaak.

Maar goed, ik heb het roer omgegooid.

Mijn wensen, verlangens en intenties zijn mijn richtlijn maar ik verlangzaam gelijk als ik weerstand voel. Of dit nu mijn lijf is die niet lekker in haar vel zit, of dat het in mijn contact met de wereld wat minder lekker loopt.

Omdat ik de eerlijke weg ben gegaan zoals ik gisteren schreef, ga ik langzamer maar wel doelgerichter. Ik heb mezelf (en het grotere) beloofd dat wat mij niet dient ik zal laten gaan.

Of mijn hoofd dit nu wil of niet.

Ik zit niet meer aan het roer.

Ik heb haar aan iets groters gegeven.

Iets wat wellicht een beter zicht heeft op het geheel en mij daarin.

Ik let alleen goed op

en stel af en toe de koers wat bij.


Love with me,
CUMI

Foto door Guilherme Almeida