Ik open Google Maps omdat ik de weg naar eerlijkheid zoek. Of eigenlijk de eerlijke weg wil volgen. Zij geeft aan dat ze de locatie wil weten, maar die ken ik niet. Ik weet enkel dat ze ergens ligt in mij en in jou en erom vraagt om gehoord te worden. En weet je waarom?

Zodat je eindelijk kan komen bij wie je werkelijk bent, je authentieke zelf.

GOOGLE MAPS

De route naar volmaakte eerlijkheid.

Ik heb besloten om ten alle tijden eerlijk te zijn tegen eenieder maar vooral tegen mijzelf. Dat dit niet altijd zo gemakkelijk is heb ik de afgelopen tijd toch wel gemerkt.

Ik hoor je al denken, ik ben al altijd eerlijk. Ik lieg nooit. Maar is dit echt zo?

Ik dacht dit ook lange tijd. Totdat ik wat dieper ging kijken en merkte dat ik ja zei op een vraag of ik mee ging, terwijl ik eigenlijk liever met een boek op de bank had willen zitten. Of dat ik nee zei omdat ik bang was dat ik iemand misschien zou kwetsen.

Ik betrapte mezelf erop dat ik naar een baan ging waar ik eigenlijk niet meer wilde zijn en dat ik om ‘de lieve vrede te bewaren’ netjes ja zei terwijl ik (als ik heel eerlijk was) nee bedoelde.

Ook een ander sparen, dus een ander op de eerste plaats zetten kan een leugen zijn tegen jezelf.

Het is toch best een hele levensveranderende keuze geweest, besef ik nu ik een paar maanden verder ben.

Ik ben me pijnlijk bewust dat ik in mijn leven heel veel gelogen heb (vooral tegen mezelf), ook al was het toen niet echt bewust. Of wel, maar ik kon in die tijd toch zeker een geldige reden vinden voor deze keuze.

Nu kan ik dit niet meer. Ik heb mezelf en het leven een belofte gedaan.

Als ik nu antwoord op een vraag ‘hoe is het met je?’ en ik zeg automatisch goed terwijl ik me diep in mijn hart eigenlijk helemaal niet zo lekker voel dan herstel ik me. Ook al zie ik wel dat er mensen zijn die daar nog geen raad mee weten.

‘Met haar gaat het toch altijd goed?’, hoor ik ze bijna denken… En dan is het stil.

Met de tijd begint dit lichtelijk vermakelijk te worden.

Ik zie dat de mens geneigd is te zien wat hij wil zien of gewend is om te zien, en niet altijd wat er echt gebeurt. Want wat zeg je dan? Dit was niet verwacht?
(Voor een antwoord op iets onverwachts is stilte nodig zodat er ruimte is voor openheid, voor wat is… en wat het antwoord doet in jou….maar dat wordt een andere blog)

Ook merk ik de invulling van de ander. Je ziet ze hopeloos kijken en dat is de invulling dan. Terwijl ik toch echt zou liegen als ik zou zeggen dat ik me zo voel.

Ik voel me juist vol nieuwe hoop omdat ik eindelijk mijzelf echt leer kennen. Niet de ik wil die ik eigenlijk wil zijn of die ik me via duizenden affirmaties heb willen laten presenteren. Nee die niet.

Een gehele andere versie.

Een kwetsbare maar toch ook sterkere omdat ik steeds meer zie wie ik eigenlijk ben, of misschien meer werkelijk ben onder al die lagen van ‘wie ik zou moeten zijn’ volgens de maatschappij.

Ik ga verder met totaal eerlijk zijn en doe niets meer wat niet goed voelt.

Zelfs niet de glazen die erom vragen afgewassen te worden maar wat me met tegenzin vervult.

Want ik begin langzamerhand te zien dat er voor alles als vanzelf een moment komt…

dat ik zin krijg om zelfs dit klusje te klaren.

Doe je mee met mij?

Ik hoor graag jouw ervaring hierbij.

Love with me,
CUMI

Foto door Olga Lioncat

Wil je meer van mij lezen?
De verleiding van het lijden
Wees Hopeloos Verliefd, dagelijks!