Lijden, we doen het allemaal in min of meerdere mate. Wij mensen zijn er goed in.

Waarom komen we er niet van af, zelfs als alles op rolletjes loopt? Waarom blijven we het lijden opzoeken, haar uitdagen en steeds opnieuw verleiden om binnen te komen?

Wat maakt het lijden zo aantrekkelijk dat we steeds opnieuw de deur open doen voor haar komst?

Ik heb me niet wanhopig teruggetrokken.
Ik werd niet gek van het honing verzamelen.

Ik werd niet gek,
ik werd niet gek,
ik werd niet gek.

Hoda al Namai

 

BIJZAAK

Ik schrijf blogs, wat wil zeggen wanneer ik de regels aanhoud die daarbij horen. Dus dat ik een onderwerp pak, het leed belicht en de oplossing in de laatste paragraaf aanbiedt.

Omdat ik geen oplossing heb, heb ik er netjes een column van gemaakt. Ik snij een punt aan en jij mag er verder over nadenken.

Let’s Go!

Ik ben benieuwd waar jou dit naartoe lijdt uuuh… leidt bedoel ik. Ik heb ook geleerd in de SEO workshop (jezelf boven je concurrent zetten) en mijn copywriter opleiding dat je in de actieve vorm moet schrijven en niet in de lijdende.

Een depressie actief maken is niet zo mijn ding, dus opnieuw vermijd ik de regels. Ik lijd, in oprecht lijdende vorm.

Vergeef me, voor het niet houden aan mijn script. Vergeet niet dat ik hier hoogstwaarschijnlijk zelf het meest onder lijd.

 

Er zijn twee oorzaken van lijden:

iets willen wat er niet is
of iets niet willen wat er wel is.

Boeddha

SOORTEN LIJDERS

Je hebt twee soorten lijders.

Nee, niet die met een korte ei. Ook al zal je daar ook wel minimaal twee verschillende soorten in hebben. Ik bedoel die met een lange ij, de lange gezichten en de zingende, die van de klaagzangen.

Je hebt de slachtoffers die hun lijden richten op de buitenwereld, klacht na klacht na klacht… want die komt nooit alleen zoals we allemaal weten.

Maar je hebt ook diegene die enkel lijden in zichzelf, bij zichzelf, thuis.

Je weet wel die vrouwen met prachtig opgemaakte ogen waar je bijna niet in durft te kijken omdat haar uiterlijk je jaloers maakt. Maar mocht je het toch doen een onverwachte hartverscheurende pijn aantreft. Ogen die hun glans hebben verloren. Deze is enkel nog zichtbaar op hun oogleden.

Ik ben zo’ n lijder in stilte. Ook al moet ik wel toegeven dat ik niet altijd zo’n innerlijke lijder ben geweest. Ik merkte dat mensen geen zin hadden in mijn lijden, dus ben mijn mond gaan houden.

 

 

 

HOE JE VAN LIJDEN JE KRACHT MAAKT

Oeps, een oplossing zou van deze column een blog maken en die heb ik niet. Of nog niet, klinkt hoopvoller. Minder lijdzaam.

Je lijden delen met anderen is goed, want opgekropt verdriet maakt je ziek. Maar het overmatig herhalen, klagen, zeuren, de slachtofferrol aannemen is voor niemand goed.

Zowel voor de ander niet, niemand kiest vrijwillig voor een zwart blijvende kijker in zijn spreekveld, maar ook voor jezelf niet.

Hoe meer je over je lijden praat, hoe dieper je in het zwarte gat, of meer put getrokken lijkt te worden. Hoe groter je lijden wordt, hoe moeilijker het is om hier bovenuit te komen.

Ik ben beiden (geweest). En dit weet ik wel!

 

LIJDEN IN VERMOMMING

Je kan openlijk pijn hebben, die momenten kennen we allemaal. Soms de pijn van onszelf maar nog meer de pijn van een ander.

We herkennen haar als tranen, verdriet en machteloosheid. Het kleine stemmetje, de gebroken stem van ingehouden tranen. Het gebroken hart.

Maar je hebt ook andere lijders. Ze praten niet over hun pijn, teleurstelling of verdriet maar worden wel om elk wissewasje boos. Soms zijn ze het ook zo weer vergeten, maar soms ook niet.

Zoals mijn ex narcistische partner, die kon zo in zijn lijden blijven hangen dat hij na een week zwijgen en/of schreeuwen niet eens meer wist waar we ruzie over hadden (ook al gaf hij dit natuurlijk niet toe). Hij bleef steevast bij zijn ‘kwade standpunt’, ook al was hij niet (meer) gefundeerd. 

Ik heb daar onder geleden, heel erg eerlijk gezegd. Maar als ik zo terugkijk, was hij het die het meeste leed. Pijn wil gezien worden, ik zag de mijne, hij niet.

 

VEEL PIJN

Ik lijd veel pijn, ik mag wel zeggen dat ik er goed in ben. Lange tijd heb ik pijn geleden met een reden maar nu lijd ik aan mezelf. En durf ik het bijna niet te zeggen, zonder reden.

Ik lijd om het kleine beetje wat ik niet heb. Ik kan dit zo groot maken in mezelf, dat het echt soms even lijkt of dit kleine deeltje het alles is.

Ik schaam me hier gelukkig niet voor. Dus dat leed heb ik mezelf bespaart.

Lijd jij ook vraag ik me af?

Met een reden of eigenlijk als je er zo over nadenkt (wat een column hoort te doen) ook zonder?

Je bent niet alleen.

Weet je dat?

Het is beter eenmaal te lijden
dan voortdurend bezorgd te moeten zijn,
in angst te moeten zitten.

Julius Ceasar

LIJDEN ZONDER REDEN

Dus opnieuw heb je twee soorten lijders, maar dan in een andere vorm.

Je hebt de lijders die door een gebeurtenis een reden hebben om te lijden en je hebt de lijders die hiervoor niet echt iets kunnen aanwijzen.

Ik verwacht dat dit de depressies zijn waar we in deze maatschappij allemaal min of meer aan lijden. Er is teveel mogelijk, waardoor we de essentie dreigen te missen.

Ik geloof niet zo in erfelijk bepaald, want ons lijden maakt ons alert op dat er iets schort, iets wat veranderd dient te worden. Dit stuwt ons voort, zeg maar. We kunnen niet zonder gevolg lijden, wel zonder oorzaak.

Wie gaat af en toe niet (bijna) kopje onder aan alle moetens, verwachtingen en volle werkweken waar de hedendaagse samenleving ons in wil proppen.

Of zijn we daar zelf in gestapt?

Vullen we onze leven zelf met de leegtes waar we met wijd open ogen intrappen?

Zijn we het zelf die ons het meeste leed berokkenen?

De man bewondert de vrouw
die hem doet nadenken,
acht de vrouw die hem doet lachen,
houdt van het meisje dat hem doet lijden,
en trouwt met de vrouw die hem vleit.

Marc Callewaert

TOEKOMST

En zo doe ik mijn ding, en lijd ik in stilte. Een reden is er niet meer. Ik ben gezond en heb geen schulden. Ik heb een fantastische zoon, die het heel goed in het leven doet, ik heb een huis en een inkomen.

Ik mis enkel nog het prachtige uitzicht van Italië als ik naar buiten kijk.

En okay, als ik heel eerlijk ben die heerlijke ware in mijn bed.

Maar maakt mij dit een lijder, een slachtoffer?

Nee, dat denk ik niet.

En toch, ik blijf lijden in die oorverdovende stilte die leven heet.

 

Love With Me,
Carmen

Klik voor meer van dit schrijven naar Slechte haardagen enzo

 

Geboorte, ouderdom, ziekte, dood,
het gebonden zijn aan wat men haat,
het gescheiden zijn van wat men liefheeft.
en men wil hebben en niet krijgt,
zijn alle vormen van lijden;
het vijfvoudig hangen aan bestaan is lijden.

Boeddha

Mijn quotes over lijden, en nog veel meer lees je hier